Evi Backeljau over reflecteren

Wat ik later wilde worden

Vroeger droomde ik ervan om kok te worden. Mijn ouders vonden dat geen goed idee, dus studeerde ik tandtechnieken, net zoals een groot deel van mijn familie. Na mijn studies werkte ik in de tandartspraktijk van mijn vader. Een paar jaar later startte ik een cateringbedrijf in bijberoep. Toen mijn vader met pensioen ging, ben ik voluit voor mijn eigen zaak gegaan. Het cateringbedrijf groeide snel uit tot een lunchzaak met catering en 6 personeelsleden. Ook mijn man had een goed draaiend bedrijf. Op een gegeven moment beslisten we om 8 weken lang rond te reizen in Scandinavië. Tijdens die reis evalueerden mijn man en ik de overnachtingen, het eten… Al grappend vertelden we tegen elkaar dat onze B&B beter zou zijn. Tijdens een lange boottocht scrolde ik op Facebook en zag ik een oud schoolgebouw in Zweden te koop staan. Ik was meteen verkocht. We bezochten het gebouw en hadden zin in een nieuw avontuur. Eens terug in België volgde een realitycheck. We vroegen ons af of we het écht zouden doen: 2 succesvolle bedrijven stopzetten om iets helemaal nieuws te beginnen in Zweden. We woonden nog maar 6 maanden in ons nieuw huis. Toch besloten we om te springen. We waren verliefd op het gebouw, de natuur… Op dat moment voelde de verhuis als de beslissing die we moesten maken. Ik ben écht blij dat we de stap hebben gezet. Emigreren naar Zweden heeft me doen beseffen dat je op een andere manier kan ondernemen. 

Dit houdt me wakker

Ik merk rondom mij dat er mensen van mijn leeftijd ernstig ziek worden. Wat als er één van ons 2 ziek wordt? Gezondheid houdt me daarom wakker, vooral sinds mijn man en ik samen onze B&B runnen. Vroeger had ik personeel, nu zijn we met 2. Ik weet dat de kans klein is dat een doemscenario werkelijkheid wordt, maar toch houdt het me bezig. 

Uit deze business move leerde ik het meest  

Nadat ik mijn cateringbedrijf verkocht, reflecteerde ik over hoe ik wilde ondernemen. Wat wil ik doen? Hoe zal ik het doen? Ondanks dat ik geweldig personeel had, gaf een team runnen me stress. Je bent als werkgever niet meer verantwoordelijk voor je eigen loon maar ook voor dat van anderen. Dat idee bracht druk met zich mee. Nu zit ik op een punt dat ik opnieuw vaste teamleden zou kunnen aanwerven maar dat wil ik niet meer. Mijn man en ik kijken nu eerder of we zouden werken met freelancers. Dankzij de pandemie leerde ik dan weer om inventief te zijn. Overnachtingen aanbieden was geen optie. Daarom startten we met een café waar je Belgische wafels kon kopen. Dat idee viel in de smaak waardoor we als jong bedrijf die moeilijke start overleefden. Die ervaring leerde me om in mijn eigen kracht én in onze kracht als koppel te geloven. Hoewel het wafelcafé succesvol was, maakten we er een eind aan. We zijn niet naar Zweden gekomen om zo’n drukke agenda als vroeger te hebben. We willen een gastvrije B&B zijn, geen wafelcafé. (lacht) 

Dit businessplan laat ik niet los

Je kan als ondernemer blijven creëren, of je kan toegeven dat genoeg genoeg is. Ik wil content zijn met wat we hebben en onze B&B verder in goede banen leiden. 

Dit had ik nooit mogen doen

Ik heb nergens spijt van. Je zou kunnen denken dat ik spijt heb van het feit dat ik er ooit voor koos om een team te hebben, maar niets is minder waar. Ik werkte met schatten van mensen. Dat ik het nu anders doe, zonder personeel, is helemaal oké. Alle keuzes hebben me gebracht tot waar ik nu ben: een gelukkiger mens én een blijere ondernemer. 

Dit compliment vergeet ik nooit

Laatst schreef een klant in ons complimentenboekje het volgende: “Het beste verblijf in Zweden boek je in The Mangévie. Met lekker eten en drinken, gezelligheid, prachtige natuur maar vooral hartverwarmende mensen.” Vooral die ‘hartverwarmende mensen’ raakte me. Die klant logeerde bij ons tijdens een drukke periode. Ik kan me niet in 2 splitsen, hoewel ik dat soms wel handig zou vinden. (lacht) Woorden als deze geven me een warm gevoel en voldoening. 

Beeld: northbound journeys